For English

H Ελένη Ρήγα, προσκεκλημένη επιμελήτρια του Office of Hydrocommons, του ATOPOS cvc, συμμετέχει στο συνέδριο ”Some Like it Hot” σε διοργάνωση του ακαδημαϊκού περιοδικού Parse Journal στο Πανεπιστήμιο του Gothenburg από τις 12 έως τις 14 Νοεμβρίου 2025.

Η συνεισφορά της επιμελήτριας εστίασε στην έκθεση Υπερίδρωση: Ιδρώνοντας μαζί σε συνδιοργάνωση του ΑTOPOS cvc με το Λουτρό των Αέρηδων- Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού και πραγματοποιήθηκε σε διάλογο με την καλλιτέχνιδα και συμμετέχουσα της έκθεσης, Ηλέκτρα Σταμπούλου.

Περισσότερες πληροφορίες για το συνέδριο

 Ακολουθεί η περιγραφή της παρουσίασης τους:

Η επιμελήτρια Ελένη Ρήγα (Office of Hydrocommons) και η καλλιτέχνις και υποψήφια διδάκτορας Ηλέκτρα Σταμπούλου παρουσιάζουν μια κοινή διερεύνηση που προκύπτει από τη συνεργασία τους στο έργο  Υπερίδρωση: Ιδρώνοντας μαζί, το οποίο παρουσιάστηκε στο Λουτρό των Αέρηδων – Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, το μοναδικό σωζόμενο οθωμανικό λουτρό στην Αθήνα. Η παρουσίαση εστιάζει στον ιδρώτα ως πεδίο διερεύνησης κοινωνικών, περιβαλλοντικών και σωματικών οικολογιών.

Η Ρήγα τοποθετεί το οθωμανικό λουτρό ως πρότυπο συλλογικής φροντίδας, ανθεκτικότητας και συμπερίληψης, έναν χώρο όπου σώματα και κοινότητες συνυπάρχουν σε κύκλους κοινής προσοχής και αποκατάστασης. Αντλώντας από τη Μεσόγειο ως ενσώματη και κριτική γεωγραφία, μέσα από την Υπερίδρωση εξετάζουμε πώς ιστορικές αρχιτεκτονικές βραδύτητας, κυκλικότητας και αλληλεξάρτησης μπορούν να εμπνεύσουν σύγχρονες πρακτικές αλληλεγγύης και αντίστασης σε έναν υπερθερμασμένο κόσμο. Επανεξετάζοντας αυτούς τους κοινόχρηστους χώρους θερμότητας, η έκθεση διερευνά τις υποδομές της εργασίας, του αποκλεισμού και της οικολογικής ανισότητας, προσεγγίζοντας τον ιδρώτα τόσο ως υλικό όσο και ως μεταφορά της αλληλεξάρτησης.

Το ερευνητικό έργο της Σταμπούλου thirsty towels εστιάζει στην οσφρητική πολιτική του ιδρώτα στη σύγχρονη Αθήνα και στις μεταβαλλόμενες οσφρητικές τοπιογραφίες των σωμάτων μας. Μέσα από μετα-ποιοτική επιτόπια έρευνα —συνεντεύξεις, συμμετοχικά εργαστήρια απόσταξης και έγχυσης, καθώς και βιωματική αφήγηση— εξετάζει τα πλαίσια μέσα στα οποία ο ιδρώτας θεωρείται αποδεκτός, ρυθμίζεται ή στιγματίζεται. Από τους καύσωνες, τα εντατικά εργασιακά περιβάλλοντα και τα γυμναστήρια έως τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα ρέιβ, οι πρακτικές απόσμησης  και επαναόσμησης αναδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο η μυρωδιά του ιδρώτα τέμνεται με την τάξη, την εθνικότητα, την ηλικία και τις προσωπικές προτιμήσεις. Το έργο επιχειρεί μια αποκεντρωμένη αφήγηση, δημιουργώντας ένα οσφρητικό αρχείο, γλυπτικές μορφές και γραπτές αναστοχαστικές σημειώσεις γύρω από την αποσμητοποίηση, την υγιεινή και την εθιμοτυπία, προσκαλώντας τους συμμετέχοντες να επανεξετάσουν το πώς τα σώματά μας χαρακτηρίζονται και ταξινομούνται βάσει της οσμής τους, καθώς και τις δυναμικές ανάμεσα στην όσφρηση, την εργασία, τον πολιτισμό και τη σωματική παρουσία.

Μαζί, προσεγγίζουν τον ιδρώτα ως μια ριζοσπαστική, αισθητηριακή γλώσσα διασύνδεσης και αντιμετωπίζουν τη συλλογική ενσώματη εμπειρία, τη θερμότητα και την οσμή ως νέες διαδρομές προς την αλληλεγγύη, τη φαντασία και την κοινωνική και περιβαλλοντική φροντίδα.